از عمق گذشته‌های شیرین،

من صدای تو را می‌شنوم

و برای آمدنت

شعر می‌سازم!

شعرهایی که ردیف و قافیه،

همه در آن رنگ باخته است.

و منِ دل‌باخته،

گنگ آن لحظه‌‌های غریبم:

وقتی که می‌آیی

 و من زبانم بند می‌آید؛

 آن‌گاه اشک‌های من

شعرهای من می‌شوند!

....