نه حرفی برای گفتن
و نه چیزی برای نوشتن
و نه بهانهای برای زیستن
و این به معنای ناامیدی نیست.
بلکه همه اینها امیدی است برای رسیدن!
برای رسیدن به نقطهای که چیزی نیست.
هست، ولی در حقیقت چیزی نیست:
نه شعری،
نه حرفی!
هیچ بهانهای نیست.
+ نوشته شده توسط مجید محبوبی در دوشنبه بیستم اردیبهشت 1389 و ساعت
13:41 |