کتاب "آن روز آن مهمانی"نامزد دریافت جایزه کتاب سال شد. این خبررا دیروز از طریق خبرگزاری مهرنیوز دریافت کردم. برایم از جهتی با اهمیت و خوشحال کننده بود. از این نظر که در کنار کتابهای بزرگانی چون آقای سید مهدی شجاعی، استاد عزیزم جناب آقای سرشار و دیگر دوستان توجهی به آن شده است. اگرچه هیچ وقت به خاطر عدم برگزیده شدنش ناراحت نشدم. چون هیچ انتظاری نداشتم. و واقعاً به قول یکی از دوستان، نویسنده وقتی مطلبی را مینویسد هیچ وقت به این خاطر نمینویسد که در جایی برگزیده شود.
من این کتاب را که شامل نه قصه کوتاه است شاید در طول سه چهار سال پیش نوشتم. آنچه از اینها در یادم مانده است لذت نوشتن آنهاست. مخصوصا از داستان اول این کتاب که در مورد مرحوم علامه « جلالالدین همایی» است که اصل داستان فوقالعاده جذاب و شیرین است. من در موقع نوشتن آن- با اینکه هنوز اصفهان نرفتهام- خودم را در مدرسه نیماورد اصفهان میدیدم و حجره کوچک و نمور علامه را که در آن بیست سال آزگار بیتوته کرده و به قول شهریار بندگی را به خدا رسانده بود، کاملاً حس میکردم.
القصه کتاب وقتی روانه بوستان کتاب میشد خودم با اینکه چندان راضی نبودم و با دلهره خاص میبردمش؛ اما واقعا احساس میکردم چیزی کم نگذاشتهام. البته این قصهها قبلا هم در مجلات پگاه حوزه، سروش نوجوان و سلام بچهها!!! یکی یکی چاپ شده بود. جا دارد در اینجا از استاد متواضع و دانشمند عزیزم که حق زیادی بر گردن حقیر دارد جناب آقای فکور تشکر بکنم. و همچنین از بزرگوارانی مانند آقای سیدصالحی سردبیر پگاه و جناب آقای سرشار سردبیر وقت سروش نوجوان.