باغچه

 

این‌جا کسی نیست

قاب گیرد

عکس تنهایی مرا

و بخواند

مثنوی پریشانیم را

و بفهمد این آوازهای شبانه  را

این‌جا

عریانی احساس مرا  به چشم برادری نگاه نمی کنند!

این‌جا

آرزوهای من

خاطرات من

دود می شوند

آه می شوند

روزهای من گریه می شوند

آه!

من چقدر پر شده ام از غربت

که لحظه‌های کوچک مرا ابرهای خاکستری پاییز گریه می‌کنند.

7/اسفند/83

نوشته شده توسط در 5:11 |  لینک ثابت   •