قصه "باغ کیانوش" نوشته دوست و برادر بزرگوارم جناب عزتی پاک، یکی از شیرینترین قصههایی بوده که تا به حال خواندهام. قصهای که از جنس قصههای ایرانی است. قصهای که این روزها جای مشابههای آن در ویترین کتابفروشیهای کشورمان سخت خالی است. قصهای که همیشه باید باشد و اگر نباشد معتقدم قصهنویسهای ما به بیراهه رفتهاند.
در تعریف من، قصه همین است. همانی که اصالت دارد و روایت آن برای مخاطب شیرین و دلچسب است. برخلاف آنچه که این روزها آن را به بیراهه کشیدهاند و تعریف غلطی از آن ارایه میدهند و البته این نتیجة همان مرعوب شدنها و استحاله شدنها در قبال فرهنگ غربی است. غافل از اینکه ایران و ایرانی فرهنگ خودش را دارد و قصه خودش را.
القصه که قصه "باغ کیانوش" یک قصة اصیل ایرانی است. قصهای از جنس ادبیات داستانی ایران. قصهای که خصایص ایرانی و انسانی در آن موج میزند و یکی از پرافتخارترین مقاطع تاریخی ایران را در ذهن مخاطب جاودانه میسازد.
و شاید خصوصیت اصلی قلم آقای عزتی پاک هم همین باشد که از همان ابتدا، سادهنویسی را مثل خیلی از بزرگان ادبیات داستانی ایران سرمشق خودش قرار داده است و البته این کم هنری نیست که بتوانی ساده بنویسی و در عین حال سخنان نغز بگویی و پرمغز. صمیمی بنویسی و در عین حال انگشت بگذاری به جدّیترین مسئلة زندگی بشر که دفاع از جان و ناموس و آب و خاکش باشد.
و علاوه بر این، آن خصوصیتی که او را در این عرصه درخشاندهتر نشان داده است، صبر و حوصله مثال زدنی اوست. این روزها که بیشتر اهل قلم شتابزده در عرصههای نشر، اسب طمع میدوانند و چوب حراج به ذوق و اندیشه و هنر میزنند، عزتیپاک با عزت نفس و پاکی، در شرایط اقل مادی به وظیفهای که خود بر عهدة خود گذاشته است مشغول است. او خود را متعهد کرده است که کمتر بنویسد و خوب بنویسد و هیچ سرمایهای بالاتر از این نیست که انسانی به تعهد خویش با خویش پایبند باشد.
و البته از آنجا که اجر هیچ زحمتی ضایع نمیشود، موفقیت او در هر سه کتابی که ایشان به نگارش درآوردهاند، پاداش بزرگی است که خدا به او عطا فرموده است. همچنین رحم و عطوفتی نیز بر دل اهل محافل ادبی خوب ما انداخته، که او را بارها به عنوان نویسنده برتر معرفی کرده و از کتابهای خوبشان با عناوین مختلف تقدیر کردهاند.
ناگفته نماند که باغ کیانوش، باغی است تماشایی!
کتاب «دا» را میخوانم و با سطر سطر آن اشک میریزم.
کتاب دا را میخوانم و به خواهر سیدهزهرا حسینی (راوی خاطرات) خسته نباشید میگویم.
مجید ملامحمدی نویسنده پرکاری است که میرود تعداد نوشتههای او در مجلات و نشریات مختلف کودک و نوجوان کشور و همچنین تعداد کتابهایی که برای مقطع سنی کودک و نوجوان به رشته تحریر درآورده است، از حدّ و احصاء خارج شود. البته این، شاید کمی اغراقآمیز به نظر برسد؛ ولی حقیقت این است که اقای ملامحمدی از نویسندگان خوشذوق و فعالی است که با خستگی میانهای ندارد. شاید او این خصوصیت تقریباً منحصر به فرد را از مرحوم پدرش به ارث برده است: عالم ربانی، نویسنده نامآشنای زمان ما مرحوم آقای محمدی اشتهاردی. نویسندهای که هم خوب نوشت و هم زیاد نوشت. و از این جهت پدر و پسر اشتراکات زیادی با هم دارند؛ امّا تفاوتی که در نوع نوشتن آنها به چشم میخورد، این است که مجید از آن سرآغاز نویسندگی خویش به طور تخصصی وارد وادی ادبیات داستانی کودک و نوجوان شده و علاوه بر سرودن شعر، کتابهای خوب و قابل اعتنایی در زمینه داستان برای این مقاطع سنی نگاشته که تعدادی از آنها در مسابقات و جشنوارههای فرهنگی و هنری حائز رتبههای برتری گردیده است که از آن جمله میتوان به کتاب جدید ایشان یعنی «داستان یک مرد» اشاره کرد.
سال 1387 شمسی، از طرف مقام معظم رهبری، سال نوآوری و شکوفایی نام گرفت و موجی از حرفها، حدیثها، موضعگیریها و فعالیتهایی راجع به این موضوع را در افکار عمومی برانگیخت.ارش آینده روشن، از سالها پیش، به برکت این ایده متعالی رهبر فرزانه انقلاب، در اسمگذاری سالها، موضوعاتی که کمتر به آنها توجه شده یا چیزهایی که پرداختن به آنها، در برههای از زمان لازم و ضروری است، مورد توجه عوام و خواص قرار میگیرد و هر کس به نوبه خود میخواهد در آن زمینه نقشی ایفا کند. 
قیصر در این ابیات آسمانی، دنبال راز «کشف قفس» است. او سؤال می کند و شکی نیست که سؤال او نه از سر ندانستن بلکه از سر اعتراض و در حقیقت سوالش نه از نوع استفهامی که از نوع توبیخی است.
اولین برفی که زمین نشست؛ عنوان مجموعه داستانی از مجید محبوبی است که از سوی انتشارات کیش مهر منتشر شده است. نویسنده در این مجموعه به نوجوانی خود بازگشته و از سختیهای دوران تحصیلش سخن گته، از نبود امکانات، فقر و از فاصله زیادی که هر روز طی میکرده تا به مدرسه برسد و درس بخواند. آن گونه که محبوبی میگوید، داستانهایی که او در این مجموعه مطرح کرده، کاملاً واقعی است و به خاطرههای او از دوران مدرسه برمیگردد.
